18 Kasım 2026 Çarşamba

Sosyal Medya

Son Eklenenler

Kokuşmuş ve çürümüş bir dünya panoraması

17 Kasım 2026 22:53
6 Eylül 2019 tarihli 986’ncı sayımızın kapağı “Hakka riayet etmedik, değerlerden uzaklaştık, dünyevileştik, ÇÜRÜDÜK!” şeklindeydi.

Editör yazımızın başlığı ise “Bizi çürüten put üreten nefs” idi. Aradan 7 yıl geçmiş, çürümüşlüğü bir kez daha kapağa taşımanın ızdırabını yaşıyoruz. Zîra gün geçmiyor ki, rüşvet, mala çökme, dolandırıcılık, çeteleşme, tecavüz, yumurtasını satma, toplanan yardımların şahsi kullanımı, yenidoğanları öldürme, görevi şerre kullanma vb. operasyonlarıyla uyanmayalım.

Kısaca toplum İslam’ın emir ve nehiylerine muhalif ne varsa yapar hâle gelme ve nihayetinde çürümenin neredeyse zirvesine erişmiş durumda.

2019’daki editörde; “İnsanımızı çürütmenin peşinde koşuyorlar. İnsânî zaaflarımızı kullanıyorlar. Açık kapılarımızdan girdikleri gibi kapılarımızı kırıyor, mahremlerimize saldırıyorlar. Zayıflarımızı devşiriyor ve adamları aracılığıyla toplumumuzu çürütüyorlar.

Hz. Mevlâna nefs, makam ve eşya ilişkisini şöyle izah eder:

“Nefs, üç köşeli dikendir. Ne çeşit koysan sana batar.
Beylik için beylere kul olur nefs.
Padişahlıktan ferâgat edeni padişah bil...”
diye yazmıştık.

Bugün insanlık ve memleketimiz; müphem bir krizin değil, zihnî ve ahlâkî temelleri bilerek oyulmuş, ilmek ilmek doğranmış esaslı bir çürümenin eşiğinde.

Sokaklardan meclislerimize, ekranlardan evlerimize kadar sirayet eden bu kokuşma; münferit zafiyetlerin ötesinde, asırlık bir yabancılaşmanın da neticesidir.

Önce hakikat değersizleştirilmiş, dürüstlük ‘saflık’ sayılmış, gemisini yürütmek ‘başarı’ diye taltif edilmiştir.

Nihayetinde tepeden tırnağa tüm tarîhî ve ahlâkî değerlere yabancılaşarak hemen her şeyi ham bir çıkar mücadelesine, bir rant paylaşımına indirgemiş durumdayız.

İnsan, kendine inşa ettiği bu yapay cehennemde kendi özüne yabancılaşmış; para, makam ve şehvet putları uğruna çiğnemeyeceği hiçbir mukaddes değer bırakmamıştır.

Prensip, adâlet ve hakikat gibi mefhumlar bütün sahalarda birer slogandan ibaret bırakılırken; makam ve maddî zenginlik elde etmek için her yol mubah sayılır olmuş.

Toplum hayatını kolaylaştırması ve meselelere çözüm üretmesi gereken bürokratik ve idârî yapılar; ihmâl, adam kayırma, rüşvet, irtikâp ve kibir yüzünden milletin önünde dev bir duvara dönüşmüş durumda.
En vahim çürüme ise mukaddesatın araçlaştırıldığı yerde gerçekleşmekte.

Adâlet, emânet, kul hakkı ve ehliyet gibi temel umdeler terk edilirken; hükümler nefse göre eğilip bükülmekte, hakikat çıkara göre yorumlanmaktadır.

İnsan, Allah-ü Teâlâ'nın emirlerini; çevre etkisine, endişelerine, kendi menfaatlerine uydurmaya çalıştıkça ilâhî ölçüden uzaklaşmıştır.

Toplumu ayakta tutan mânevî ve kültürel sütunlar da şuurlu bir kuşatma altındadır.

Yüz yıllık eğitim sistemi; nefisleri terbiye edip erdemli insan yetiştirmek yerine, piyasanın çarklarına dişli olacak “çıkarcı, azgın ve tüketici neferler üreten bir fabrika” hattı olmaktan bir türlü kurtarılmamaktadır.

Sinema, sosyal medya, medya ve kültür endüstrisi düşünceyi değil arzuyu kamçılamakta; şiddeti, metalaşmayı ve haz merkezli hayatı dayatan birer beyin yıkama aracı olarak çalışmaktadır.

Sosyal medya mecralarında ise "ben" duygusu büyüdükçe insan küçülmekte, ego yükseldikçe ahlâk alçalmaktadır.

Para, makam ve karşı cins üçgenine sıkıştırılan insan; imajı ve sanal tatminleri uğruna en mahrem değerlerini dahi pazara çıkarmaktadır.

Şeref bedeli ödenebilen bir metaya, sadakat menfaat ortaklığına, dostluk ise çıkar ilişkisine dönüştürüldü.

Binalarımız yükselirken değerlerimiz çöktü. Servetler büyürken vicdan yok oldu. Unutulmamalıdır ki bir toplum; ahlâk ve adâletini kaybettiğinde, liyakati hor gördüğünde ve hakikati susturduğunda yıkılır. Belki de tam bu eşikteyiz.

Günün sonunda insan aynaya baktığında muhterem bir varlıktan çok, prensipleri kalmamış bir yaratığa dönüşme görüntüsü ortaya çıkarmaktadır.

Çöküş, taşların değil, kalplerin çürümesiyle başlarmış. Bu kokuşmuş düzeni ayakta tutan sahte putları yıkmadan, ölü seviciliği ve heykelperestlikten vazgeçmeden, liyakati yeniden hâkim kılmadan, eğitimi erdemle buluşturmadan ve hakikati nefsimizin kurbanı olmaktan kurtarmadan ne toplum huzurundan ne de sahici bir dirilişten söz etmek mümkün olabilir.

Diğer taraftan ise Filistin imtihanımız, Şii İran’ın yeni belaları, Azerbaycan’ın İslam’ın temel farzlarından biri olan başörtüsüne yönelik düşmanca tavrı, Avrupa ülkelerinde iç savaş manzaraları ve evlatlarımızı yeni çıkmaz sokaklara sürükleyecek faaliyetler kısaca dünya bir hallaç pamuğu gibi atılmaya, bir saman gibi savrulmaya devam ettiriliyor.

Görelim Mevlâ’m neyler, neylerse güzel eyler!
Vesselam!
 
Yorum Yap
Diğer İçerikler